انسان قدیم و ابزار ان

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس

 

 

هوموساپينس ها

در حدود ۳۰۰ هزار سال پيش حضور انسان با مشخصات كمي متفاوت تر در آسيا و آفريقا تاييد شده است. اين انسان كه هوموساپينس انسان انديشمند ناميده مي شود مدت ها بعد به دو دسته تقسيم شده اند كه دسته اول معروف به انسان نئاندرتال هستند. نئاندرتال ها با جمجمه هاي بزرگ تر از نمونه هاي امروزي از انسان مدرن متمايز مي شوند كه اين نمونه ها دست كم در سه قاره آسيا، اروپا و آفريقا تا چهل هزار سال پيش حضور داشتند اما تجمعات شان در اروپا به خصوص اروپاي مركزي و همچنين غرب آسيا بوده است و از آن زمان ديگر نشانه اي از وجود آنها نمي توان بر روي كره زمين به دست آورد و ايران هم يكي از كشورهايي است كه نشانه هاي دقيق و جالبي از سكونت اين نوع انسان ارائه كرده است. اما دسته دوم هوموساپينس انسان امروزي ناميده مي شود كه قديمي ترين نمونه آن در فلسطين با قدمت نزديك به صد هزار سال يافت شده است. اين نمونه دست كم تا به امروز بر روي كره زمين زندگي مي كند و از حدود ۳۵ هزار سال پيش تمام قاره ها را به تسخير خود درآورده است و شروع جديدي در تاريخ زندگي انسان را نويد داده است كه به دوره عصر حجر جديد معروف است. مهمترين شاخص آن پيدايش هنر در جامعه انساني است و شاخص ديگر آن پيدايش پرستشگاه هاي عمومي است كه غالباً در غار هاي زيرزميني كه نور طبيعي دريافت نمي كرده اند ايجاد شده و ويژگي مهم اين پرستشگاه ها، تصوير حكاكي و يا نقاشي شده بر روي سقف و ديواره هاي آن است. تصاويري كه در اين پرستشگاه ها ترسيم شده اند غالباً تصاوير حيواناتي خاص بوده اند كه به احتمال زياد نمادهاي مذهبي را تشكيل مي دهند. در واقع جامعه انساني در اين مقطع به نظر مي رسد با وجود اينكه هنوز از اقتصاد مصرفي تبعيت مي كرده و شيوه زندگي مردمان آن كوچندگي بوده است به يك ساختار فرهنگي نسبتاً پيچيده رسيده بود كه نمادهاي مذهبي و پرستشگاه هاي عمومي به خوبي پيچيدگي اين ساختار را نشان مي دهند.

نویسنده : محمد کوه گرد بازدید : 121 تاريخ : سه شنبه 18 بهمن 1390 ساعت: 20:29
برچسب‌ها :

پيدايش اوليه انسان در كره زمين را با توجه به نظريات مختلف علمي موجود مي توانيم در حدود چهار ميليون سال پيش در نظر بگيريم اما براي توجيه اين زمان لازم است سابقه اش را بررسي كنيم كه در حال حاضر دو ديدگاه مهم براي ارائه يك تعريف جامع، دقيق و علمي از انسان بيش از ساير ديگر تعريفات مورد توجه قرار گرفته كه در تعريف اول يك ديدگاه زيست شناسي را مدنظر دارد و شاخص هاي جسماني انسان را به عنوان محور تعريف براي انسان در نظر مي گيريم يعني انسان پستانداري است كه بر روي دو پا راه مي رود و داراي ۲۳ جفت كروموزوم است اما تعريف دوم كه بيشتر نقطه نظرات علماي علوم انساني را مدنظر دارد و مي گويد انسان موجودي است بافرهنگ. در واقع تاكيد بر فرهنگي بودن جامعه انساني است كه اين خصيصه اين جامعه را از ساير جوامع به راحتي مجزا مي كند. بنابراين براساس تعريف دوم سابقه انسان را مي توان دست كم بين دو تا دو و نيم ميليون سال در نظر گرفت زيرا قديمي ترين آثار فرهنگي پيدا شده به همين زمان مزبور تعلق دارد.

قدمت چهار ميليون ساله انسان

براساس قوانين شناخته شده در علم زيست شناسي كليه موجودات از جمله انسان داراي قابليت هايي هستند كه با هدف تطبيق با محيط دچار تغيير مي شوند، انسان هم از اين قاعده مستثني نبوده و نيست و شواهد موجود نشانگر آن است كه از قديمي ترين اسكلت هاي به دست آمده از انسان تا به امروز تغييرات جسماني قابل توجهي قابل مشاهده است كه براساس مطالعات علمي مشخص شده كه اين تغييرات عمدتاً با هدف تطبيق با محيط و از طريق جهش هاي ژنتيكي به طور غيرارادي عمل مي كند كه اين تغييرات پس از مدت زماني امكان مقايسه نمونه هاي قبلي با نمونه هاي جديدتر را فراهم كرده و قابل شناسايي مي شود. بنابراين با توجه به اين قابليت ها نبايد انتظار داشت كه در طول چهار ميليون سال گذشته جسم انسان دچار هيچ گونه تغييري نشده باشد. لازم به ذكر است كه اين تغييرات صرفاً فيزيكي است و ماهيت انسان را تحت تاثير قرار نمي دهد. ويژگي هاي قديمي ترين نمونه هاي به دست آمده از انسان نشانگر آن است كه انسان هاي اوليه در مقايسه با انسان هاي امروزي داراي قدي كوتاه تر، جمجمه اي كوچك تر و آرواره هاي قوي با ۳۲ دندان كه تركيب دندان ها بيشتر به گياه خواري تمايل نشان مي دهد و همچنين دست هايي اندكي بلندتر هستند كه نمونه مشخص آن دو اسكلت معروفي است كه در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ از دره لفارس در كشور فعلي اتيوپي به دست آمده است كه يكي دختر ۱۸ ساله اي با نام لوسي و ديگري راميدو يك پسر بالغ بوده كه مطالعات انجام شده روي اين دو اسكلت نشان داده است اين نمونه ها كه قدمت بين ۵/۳ تا ۴ ميليون سال را داشته اند اولاً روي دو پا راه مي رفته اند، دست ها و پا هايشان كاملاً شبيه انسان هاي امروزي و اندازه قدشان حدود يك متر و بيست سانتي متر بوده و گنجايش جمجمه آنها حدود ۵۰۰ سانتي مترمكعب (يك سوم انسان هاي امروزي) تعيين شده است و زيستگاه اين نمونه ها جنگل هاي آفريقاي شرقي است كه در حال حاضر كشور هاي اتيوپي، كنيا و تانزانيا را دربرمي گيرند. در واقع كشف لوسي و راميدو در اين منطقه از جهان به عنوان قديمي ترين فسيل هاي شناخته شده اي كه مي توان آنها را به عنوان اجداد انسان هاي امروزي دانست باعث شده كه دانشمندان خاستگاه انسان را شرق آفريقا معرفي كنند. اما نبود عناصر فرهنگي تنها مشكلي است كه براي اثبات انسان بودن اين نمونه ها وجود دارد، به همين دليل براي زيست شناسان انسان بودن اين نمونه ها تاييد شده است ولي براي انسان شناسان فرهنگي اين نمونه ها ۱- هوموهابيليس ها، ۲- هومواركتوس ها، ۳- سنيانتروپ ها انسان نما ناميده مي شود.

نویسنده : محمد کوه گرد بازدید : 163 تاريخ : سه شنبه 18 بهمن 1390 ساعت: 20:25
برچسب‌ها :